Νίκησα το διαβήτη…!

 

Είναι κάτι σαν αστικός μύθος πλέον, το πόσο ζαβολιάρηδες είναι οι διαβητικοί ασθενείς.  Ήρθε λοιπόν και ένα απόγευμα του Φλεβάρη του 2014 ο ΠΜ να μου επιβεβαιώσει, για μια φορά ακόμη, τον ισχυρισμό αυτό.

3

Συστημένος απευθείας από τον θεράποντα ιατρό του, μου ήρθε με ένα σωρό εξετάσεις, κομμάτια ενός δυσοίωνου πάζλ. Παρότι έπαιρνε ισχυρή φαρμακευτική αγωγή, το πρωινό του σάκχαρο δεν έπεφτε κάτω από το 150mg/dl και η συνολική του ρύθμιση φαινόταν αρκετά φτωχή (γλυκοζυλιωμένη αιμοσφαιρίνη 8,7%, με όριο το 6%). Σαν να μην έφτανε αυτό, είχε πολύ υψηλές τιμές τριγλυκεριδίων, ολικής και κακής χοληστερόλης, ενώ ήδη το ήπαρ εμφάνιζε λιπώδη διήθηση, ενδεικτικό των κακών διατροφικών πρακτικών.

«Ο γιατρός μου είπε να μην ξαναπάω, αν δεν χάσω 12 κιλά. Σήμερα είμαι 119 κιλά, το ξέρω μου ξέφυγε λιγάκι, αλλά δεν ξέρω πώς να το αντιμετωπίσω. Προσπάθησα και μόνος μου να χάσω βάρος, αλλά… τζίφος», μου εξηγεί απολογητικά. «Αν είναι κάτι που με φοβίζει είναι η καρδιοπάθεια του πατέρα μου, δεν θέλω να περάσω ό,τι και αυτός. Με αυτήν την κοιλιά που έχω κάνει, το ξέρω, δεν πάω πουθενά έτσι. Πενηνταρίζω και μάλλον ανησυχώ περισσότερο για το μέλλον μου», συμπληρώνει.

Προσπαθώντας να καταλάβω τι είναι αυτό που εμποδίζει τη ρύθμισή του, παρ’ όλα τα φάρμακα, μαθαίνω ότι ως «σπιτόγατος», ψάχνει να μασουλήσει φαγητό όλο το απόγευμα και το βράδυ – μέχρι να πάει για ύπνο. Πατατάκια, σοκολατάκια, κάθε είδους γλυκάκια, ξηροί καρποί και κρακεράκια, στοιβάζονται σε ντουλάπια και ψυγείο «μήπως χρειαστώ κάτι να τσιμπήσω». Κρασάκι και ουζάκι κατά το δοκούν, «όταν μαζεύεται η παρέα μου∙ ίσως φταίνε και τα σουβλάκια που παραγγέλνω 3-4 φορές την εβδομάδα», μου απαντά με ύφος παιδιού που έκλεψε το γλυκό από το βάζο.

«Άσε που δεν μπορώ να χορτάσω με τίποτα, όσο φαγητό και να βάλω μπροστά μου θα καθαρίσω το πιάτο μου. Ειδικά αν είναι κρέας ή πατάτες τηγανητές, μπορώ να φάω και το …πιάτο!», παραπονιέται. Του εξηγώ ότι, χωρίς τα λαχανικά και τις σαλάτες που τόσο απεχθάνεται, δεν υπάρχει τρόπος να χορτάσει έγκαιρα. Επιπλέον, το ότι έχει παραγκωνίσει από φόβο το ψωμί και τα ζυμαρικά, δεν τον βοηθά να ρυθμίσει το σάκχαρό του, αντίθετα ευθύνεται για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει το απόγευμα.

Εξηγώ λοιπόν, ότι το σάκχαρο του αίματος συνιστά το καύσιμο του εγκεφάλου (και λοιπών ιστών) και θα πρέπει σε τακτά χρονικά διαστήματα να «…ξαναγεμίζουμε το ντεπόζιτο». Άρα όχι μόνο δεν εξορίζουμε τα αμυλώδη, αλλά θα πρέπει να διασφαλίσουμε μια ελάχιστη πρόσληψη αυτών στο σύνολο της ημέρας. «Αυτό που χρειάζεστε είναι εκπαίδευση στη διαχείριση του φαγητού, ειδικά των υδατανθράκων (αμυλώδη τρόφιμα, φρούτα και λαχανικά, γλυκά)», διευκρινίζω. «Επιπλέον, για να υποστηρίξουμε τη φαρμακευτική αγωγή, θα πρέπει να αυξήσουμε τη φυσική δραστηριότητα, ώστε να βελτιώσουμε την απόδοση της ινσουλίνης σας στους ιστούς και να μειώσουμε τη συχνότητα υπεργλυκαιμίας».

Συμφωνεί, με μισή καρδιά, να ακολουθήσει τις συμβουλές μου και να προσπαθήσει να αλλάξει κάποια πράγματα.

Δυο μήνες μετά, τον Απρίλιο, με αρκετά εντατική δουλειά και εκπαίδευση, ο ΠΜ ζύγιζε δέκα κιλά λιγότερα (109 κιλά) και ξυπνούσε με σάκχαρο αίματος 107mg/dl, κατά μέσο όρο. Χρειάστηκε ωστόσο να πέσει κάτω από τα 100 κιλά, για να μειωθεί και το πρωινό του σάκχαρο στο 99mg/dl κατά μέσο όρο, μέχρι τις αρχές Μαΐου.

Η χαρά του ήταν τέτοια, που άρχισε να δοκιμάζει τρόφιμα που μέχρι πρότινος δεν τα αγόραζε καν: έμαθε να τρώει αρακά, φασολάκια και μπάμιες, ενώ πρόσθεσε και σαλάτα στο μεσημεριανό του. Όχι μόνο γράφτηκε γυμναστήριο, αλλά έβαλε και στόχο να φτιάξει την αντοχή του, για να μην «αρρωστήσει η καρδούλα μου» όπως έλεγε.

Βέβαια, δεν ήταν όλα ρόδινα, καθώς οι «ζαβολιές» του σε κάποιες περιπτώσεις ήταν αρκετά συχνές. «Δεν μπορώ να σταματήσω αν δω μεζέδες και αλκοόλ», μου έλεγε συνήθως. Βάζοντάς τον όμως σε μια διαδικασία να παρακολουθεί τις (διατροφικές) επιλογές του, καταφέραμε να μειώσουμε κατά πολύ τη συχνότητα των υπερβολών του. Μάλλον έπαιξε σημαντικό ρόλο και το ότι συσχετίσαμε το αλκοόλ με το κυρίως γεύμα, ώστε να μην παθαίνει υπογλυκαιμία λόγω ποτού. Κάπως έτσι γλιτώσαμε τα προβλήματα των καλοκαιρινών διακοπών.

Φτάσαμε στο Νοέμβριο λοιπόν, ο ΠΜ ζυγίζει αισίως 89 κιλά, έχει πρωινό σάκχαρο 89mg/dl κατά μέσο όρο και ο ιατρός του μειώνει τα δυο χαπάκια σε ένα.

«Νίκησα το διαβήτη», μου ανακοινώνει περήφανος, «ο γιατρός έψαχνε να δει αν μου έχουν δώσει εξετάσεις άλλου, μέχρι και η διήθηση στο συκώτι υποχωρεί»! «Όχι μόνο αυτό, σταμάτησες την εξέλιξη της νόσου και αποφεύγεις για πολλά χρόνια τις σοβαρές επιπλοκές του διαβήτη. Έχεις πραγματικά κάθε λόγο να νιώθεις χαρούμενος», του απαντώ και εγώ, περήφανος για τη δουλειά που κάναμε μαζί.

 

Μοιραστείτε το περιεχόμενο της σελίδας ...
Email this to someonePrint this pageShare on Facebook89Share on Google+0Share on LinkedIn0Tweet about this on Twitter

Tags: , , , , , , , , , , ,