Ερωτεύτηκα… μια μπριζόλα!

Για κάποιο λόγο, βρίσκομαι πολύ συχνά τελευταία να αντιμετωπίζω το σκεπτικό πολλών ότι πρέπει να τρώμε μόνο ότι μας αρέσει (πολύ). Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, πετάμε στην άκρη ότι δεν μας φαίνεται ενδιαφέρον, μας «βρωμάει ή μας ξινίζει».

Από δικαιολογίες, άλλο τίποτα!

  • «Δεν τρώω το ψάρι, γιατί βαριέμαι να καθαρίσω τα κόκκαλα ή θα μυρίσει το σπίτι»!
  • «Δεν τρώω φρούτα, γιατί βαριέμαι να τα καθαρίσω (σ.σ. εξαιρείται η μπανάνα), ξεμένουν στο ψυγείο και σαπίζουν»!
  • «Δεν τρώω όσπρια, γιατί με φουσκώνουν (σ.σ. λες και έπαθε κανείς κάτι από το φούσκωμα)»!
  • «Δεν τρώω σαλάτα, γιατί είναι πολύ κόπος να πλύνεις, να καθαρίσεις, να κόψεις τα λαχανικά και να φτιάξεις κάποια νόστιμη σάλτσα, ώστε να τρώγεται (σ.σ. κουράστηκα ήδη)»!
  • «Δεν τρώω γιαούρτι, γιατί το έχω σιχαθεί από τις πολλές δίαιτες που έχω κάνει»!
  • «Δεν πίνω γάλα, γιατί με πρήζει (σ.σ. έχεις δοκιμάσει απλά με λιγότερη λακτόζη;)»!

diary_popi

Και τι μένει;

Κρέας (μοσχάρι, χοιρινό, κοτόπουλο, αρνί κ.α.) και άμυλο (ψωμί, μακαρόνια, πατάτες και ανάλογα προϊόντα). Δεν λέω, έχουν τα καλά τους, αλλά μόνο αυτά τα δυο; Όχι ακριβώς, πρόσθεσε μπόλικο λίπος και αλάτι και έχεις μια καλή εικόνα που πως ονειρευόμαστε να φάμε…

Bacon και τηγανητές πατάτες…

Κατά πόσο αυτή η επιλεκτικότητα στις προτιμήσεις προέρχεται από τη βιολογία ή την ψυχοσύνθεση του καθενός, δεν είναι ακόμα σαφές. Ωστόσο, όλοι όσοι καταναλώνουν μικρή γκάμα τροφίμων διαλέγουν παρόμοια φαγητά, με κοινό γνώμονα το αλάτι και το περιεχόμενο λίπος. Ο «λαός» ζητά λοιπόν παστίτσιο, μπριζόλα (σ.σ. Steak για τους εκλεπτυσμένους), αρνί ή/και χοιρινό (με όλους τους τρόπους), πίτσα, σουβλάκια, burger, bacon (σ.σ. ανήκωμεν εις τη Δύσιν, μη το ξεχνάς) και πολλές τηγανητές πατάτες.

Το βλέπεις και στον τρόπο που αντιμετωπίζουν το πιάτο: τη χαρά και την ευδαιμονία μετά το φαγητό, ειδικά όταν έχουν καταναλώσει μια αξιοσέβαστη ποσότητα. Έρωτας, ηδονή και ίσως μεταμέλεια σε ένα γεύμα!

Bacon and cheese

Γλυκά, να δουν τα μάτια σου…

Α, να μην ξεχάσω, επειδή όπως φαντάζεσαι λείπουν σχεδόν όλα τα θρεπτικά υλικά που πρέπει να δώσουμε στο σώμα μας, είναι θέμα χρόνου να αναζητήσουμε με μανία τα γλυκά! Τι κι αν το σώμα ζητά επειγόντως βοήθεια, αλλά εμείς δεν καταδεχόμαστε, του δίνουμε μόνο ζάχαρη! Σου θύμισα κάτι από εσένα, μήπως;

Που πας, με τόσο μικρό rotation;

Με άλλα λόγια, η γκάμα των επιλογών μας μικραίνει σταδιακά, μέχρι που καταλήγουμε όντως να τρώμε δυο τρία πράγματα. Και εδώ μεγεθύνονται τα προβλήματα: δεν φτάνει που δεν παίρνουμε ούτε καν τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά, καταναλώνουμε ό,τι τρώμε εν τέλει, σε απίστευτα μεγάλες ποσότητες! Κυριολεκτικά τεράστιες, επειδή ακριβώς η προτίμηση μπερδεύεται με την προσμονή για αλλαγή διάθεσης και ψυχολογίας. Αν δεν είσαι και πολύ ψύχραιμος, το αποτέλεσμα είναι σίγουρα εκρηκτικό.

Οπότε, είναι προφανές νομίζω ότι αυτή ακριβώς η εναλλαγή πολύ λίγων τροφίμων στην ημέρα (την εβδομάδα, δεκαπενθήμερο, μήνα κ.α.), οδηγεί σε υπερκατανάλωση των αγαπημένων τροφίμων και εν τέλει σε σοβαρά προβλήματα διαχείρισης του σωματικού βάρους.

Για να το δώσω και με ένα παράδειγμα: είναι σαν να προσπαθείς να βγάλεις μια αγωνιστική περίοδο, χρησιμοποιώντας πολύ λίγους παίκτες – περιορίζοντας από μόνος σου τις επιλογές σου, το rotation δηλαδή – με αποτέλεσμα τελικά να «σκάσουν» και να τραυματίζονται συνέχεια. Κοινώς, δεν μπορεί να έχει καλή κατάληξη…

*****

ΥΓ: Το παρόν άρθρο δεν συνιστά ψυχογράφημα της φίλης μου Πόπης, η οποία μου έδωσε απλά την αφορμή να αγγίξω ένα πολύ δύσκολο θέμα κακής νοοτροπίας και συμπεριφοράς προς το φαγητό, που αναπτύσσουν πολλοί, από μικρή ηλικία. Την ευχαριστώ από καρδιάς για τη συνεργασία και την άδεια χρήσης του ημερολογίου της!

Ευχαριστώ πολύ για το χρόνο που επενδύσατε να διαβάσετε την αρθρογραφία μου! Αν θέλετε να ενημερώνεστε για κάθε νέο μου άρθρο, ελάτε να συνδεθούμε στο Facebook, κάνοντας “like” την προσωπική μου σελίδα στο σύνδεσμο http://www.facebook.com/milessisgeorge ή σε οποιοδήποτε από τα άλλα κοινωνικά δίκτυα που έχω παρουσία και βρίσκονται στο τέλος (footer) της σελίδας. Σας ευχαριστώ, Γιώργος Μίλεσης

References

Farrow C.V., and H. Coulthard. Relationships between sensory sensitivity, anxiety and selective eating in children. Appetite 2012; 58 (3): 842-6.

Kreipe RE., and A. Palomaki. Beyond picky eating: avoidant/restrictive food intake disorder. Current psychiatry reports 2012; 14 (4): 421-31.

Nicholls D., et al. Selective eating: symptom, disorder or normal variant. Clinical Child Psychology and Psychiatry 2001; 6(2): 257-70.

Nicholls D., and R. Viner. Eating disorders and weight problems: a clinical review. BMJ 2005; 330: 950-3

Wildes JE., Zucker NL, and MD Marcus. Picky eating in adults: Results of a web‐based survey. International Journal of Eating Disorders 2012; 45(4): 575-82.

Μοιραστείτε το περιεχόμενο της σελίδας ...
Email this to someonePrint this pageShare on Facebook0Share on Google+0Share on LinkedIn0Tweet about this on Twitter

Tags: , , , , , , , , , ,