O Νίκος λέει ότι «δεν έχει νόημα να αντιστέκεσαι 24 ώρες και να υποκύπτεις 10 δευτερόλεπτα»…

… Και μοιράζεται μαζί μας πως τα κατάφερε.

 Πριν από μία εβδομάδα έλαβα μια επιστολή από έναν ασθενή μου, το Νίκο. Ζήτησε να τη μοιραστώ, αν συμφωνώ, με τους διαδικτυακούς μου φίλους. Το κάνω με χαρά και ικανοποίηση.

***

…Ο Αρκάς έγραψε κάποτε: «καιρός ν’ αφήσουμε τους εγωισμούς και να κοιτάξουμε λίγο τον εαυτό μας«. Στα διλήμματα δυστυχώς είμαστε κατά κανόνα κοντόφθαλμοι. Και η διαχείριση του βάρους δεν είναι εξαίρεση. Τι κι αν ο στόχος σου φαίνεται μονίμως μακριά, ο πειρασμός  αντίθετα είναι τόσο (μα τόσο) κοντά σου.

 «Πανταχού παρόν και τα πάντα πληρών»
Εφαρμόζοντας αυτοπειθαρχία σε σχεδόν όλες τις άλλες πτυχές της ζωής μου, έβρισκα να …λείπει σε ότι αφορούσε τη διατροφή μου. Το φαγητό ήταν για εμένα χαρά, απόλαυση, ικανοποίηση, επιβράβευση, παρηγοριά. Συναισθήματα που, στις κατάλληλες συνθήκες, εξαφανίζουν κάθε σταγόνα λογικής.

Δεν ήταν κάτι που ήθελα, αλλά κάτι για το οποίο υποχρεώθηκα
Την απόφαση να χάσω βάρος την πήρα για λόγους υγείας. Οικογενειακό ιστορικό που με τρόμαζε, μέχρι που αποφάσισα να κάνω κάτι και να αλλάξω τα πράγματα. Η απόφαση όμως είναι πράξη λογικής και οι πειρασμοί πολλοί. Δεν είχε νόημα να αντιστέκεσαι 24 ώρες και να υποκύπτεις για 10 δευτερόλεπτα. Είναι άδικο. Είναι δυσανάλογη η προσπάθεια με το αποτέλεσμα.

«Είναι η δική σου μάχη, φίλε μου»

Δεν λέω, ο Γιώργος βρίσκεται μεν εκεί για να σε βοηθήσει με τις προτάσεις και τις γνώσεις του, αλλά αυτή είναι η δική σου μάχη, μια μάχη ύπουλη. Στην πρώτη επιτυχία, έχεις ανάγκη την επιβράβευση. Στην πρώτη αποτυχία έχεις ανάγκη την παρηγοριά. Αν είσαι σταθερός στην απόδοσή σου, έχεις ανάγκη κάτι να ταρακουνήσει και να κάνει τα πράγματα πικάντικα. Δύσκολο παιχνίδι, για γερά νεύρα. Ωστόσο, αν δεν ξεχωρίσεις το φαγητό από τις συναισθηματικές του προεκτάσεις, δεν καταφέρνεις και πολλά.

Η δική μου λύση

Η λύση στην περίπτωση μου ήταν να γεμίζω την ήμερα μου με νέες δραστηριότητες, χόμπι που πάντα ήθελα να ασχοληθώ, αλλά δεν έβρισκα τον χρόνο. Τώρα τον βρήκα από τη μια αφαιρώντας από τη μέρα μου άχρηστα πράγματα, από την άλλη συμπεριλαμβάνοντας την οικογένεια μου σε αυτές τις δραστηριότητες.

«Εδώ που έφτασες, δεν είναι και λίγο»

Έμαθα να μην θεωρώ τον απόλυτο στόχο, αυτοσκοπό: «αν δεν φτάσω στο τέρμα έχω αποτύχει». Είναι καλό να βάζουμε συνεχεία ψηλά τον πήχη, αλλά μερικές φόρες χρειάζεται να σταματάμε, να κοιτάμε πίσω και να συνειδητοποιούμε τι έχουμε καταφέρει. «Εδώ που έφτασες, λίγο δεν είναι». Αυτή η (χαμένη) ικανοποίηση, που μετουσιώνεται σε ευγνωμοσύνη, είναι το δεύτερο κλειδί για να γεμίσουμε τη μέρα μας με χαρά και όχι (πάλι) με φαγητό. Προφανώς και δεν είναι πανάκεια όλα αυτά, προφανώς και κάποιες στιγμές οι πειρασμοί κερδίζουν τη μάχη, όχι όμως τον πόλεμο.

Κάπως έτσι, έχασα σχεδόν 15 κιλά (από 94 στα 79 σήμερα), εκ των οποίων τα 10 περίπου είναι λίπος. Και θα το πάω και παρακάτω, το ξέρω πλέον.

Τα πάντα κρίνονται από τις επιλογές μας

Αν λοιπόν με ρωτήσεις πλέον, ένα πράγμα μπορώ να σου πω. Μην αισθάνεσαι μειονεκτικά αν νιώθεις ότι οι υπόλοιποι έχουν την πολυτέλεια να τρώνε ό,τι θέλουν, ενώ εσύ όχι. Πρέπει να κατανοήσεις την πραγματική άξια της διατροφής, τις επιπτώσεις των επιλογών σου, και τότε  – πίστεψέ με – θα βρίσκεσαι στο σωστό μονοπάτι. Όλα τα υπόλοιπα είναι πλέον μόνο θέμα ρυθμού.

Μοιραστείτε το περιεχόμενο της σελίδας ...
Email this to someonePrint this pageShare on Facebook106Share on Google+1Share on LinkedIn1Tweet about this on Twitter

Tags: , , , , , , , , , , , ,